kwiecień
26 2007
Kategorie wpisu: Marcelina
Pytasz: co czuję?
Mówię: wiosnę…
Twoja zdziwiona twarz rozgląda się,
Zerka przez pokryte lodem szkło i widzi… biel!
Milczę.
W tej samej jednak chwili,
Dostrzega me spojrzenie
Widzi… widzi wyraźnie.
Czuje to, czuję
… powiew świeżości, zapach kwiatów.
I wie. Tak, wie doskonale.
Wie, że…szklany błękit mówi prawdę.
Trackback | RSS dla komentarzy