poezja.koscian.net

Jeśli dobry Bóg pozwoli
Zabiorę Cię na spacer po parku.
Tam, gdzie czas nas nie goni,
Byśmy nie byli jak wskazówki
w zegarku.

Przyniosę Ci kwiatów bukiecik,
Uzbierany przeze mnie na łące.
By miłość trwała na wieki
Zawsze będę trzymał Cię za ręce.

Choć droga długa i kręta
Będę przy Tobie wciąż trwał.
I choć w ręku mym księga przeklęta,
Będę na czystych kartach pisał.
Ostatni wdech niech Twój zapach pamięta,
Choćbym nawet nad przepaścią stał.

Komentarze (0) »

Żebracza miska cierpienia
U stóp moich drzwi
Swym wdziękiem
Karmi i poi
Lecz lęk ze mnie dziś drwi
Ból boi się bólu
Koja go gorzkie łzy
I już nie ma pytania
Tylko
Stoi drewniany krzyż

Komentarze (0) »

Moje serduszko tylko dla Ciebie bije,
Tylko dla Ciebie to maleństwo wciąż żyje,
Wciąż traci siły z tej wiecznej tęsknoty.
Napełnij je miłością, niech i ono ma swoje wzloty.
Czym bliżej Ciebie, tym bardziej z cieplutka wrze
I wciąż do twojego uszka szepcze kocham Cię…

Komentarze (0) »

Dotychczas w ciszy skupialiśmy nasze zaniedbania i troski,
Wspaniałości nigdy nie brakło, dla mnie był to żywot boski!
Kocham Cię, kochać chcę na wieki, po życia mego kres.
Słowa Twe pierwsze na pamięć znam, jak do Ojca pacierz,
Zapamiętać chcę wszystko, choćby nawet szare miało być,
W Twym sercu kąt sobie znaleźć i serce moje w nim zostawić.

Dziś zakrwawione me ręce do Ciebie Martusiu wznoszę,
Przyjmij z nich mą duszę, niech nie marznie na mrozie.
Przyjmij, błagam, niech nie ginie z tęsknoty morderczej,
Pokoloruj ją barwami ciepłymi, wyzwól z szarości bolesnej.

Dziś cisza zamilkła, rozległ się hałas.
Kolory znów w szarość się obróciły.
Wierzę w istnienie słów o nas, dla nas…

Oby słowa z przeszłości do naszych serc wróciły,
Dając nam w szczęściu i miłości przeżyć dłuższy czas.
Oby nasze dłonie już więcej w hałasie nie zbłądziły.

Komentarze (0) »

W kieszonce, na sercu schowana chusta
z wypisaną na niej barwą, jaką mają Twe usta.
Po szafirze Twoich oczu płynę szafirową łódką,
Bądź mą księżniczką szafirową, malutką.

Popłyńmy za nasionkiem gorącym z miłości,
Dogońmy pragnienia męczące nasze serca,
A plon zbierać będziemy w olbrzymiej radości.

To sam Gabryjel kryształ nam wręcza,
Otwiera przed nami bramę całej wieczności.
Niechaj kryształ świeci na wieki jako wspaniała tęcza…

Komentarze (0) »

lubię ten ołówek
zaczarowane gęsie pióro
dłuto w rękach mistrza
u mnie tylko marnieje

wierny jak przyjaciel
który zaraz umrze
i pozostawi nas samych
lecz nie na długo

rana tej kartki
świeci krwią czarna
chciałaby jęknąć z bólu
lecz pozostaje tylko szelest

dźwięk drażniący duszę
męczący wygasłe serce
niszczy to co niezniszczalne
wołaniem o przebaczenie

Komentarze (0) »