poezja.koscian.net

lubię ten ołówek
zaczarowane gęsie pióro
dłuto w rękach mistrza
u mnie tylko marnieje

wierny jak przyjaciel
który zaraz umrze
i pozostawi nas samych
lecz nie na długo

rana tej kartki
świeci krwią czarna
chciałaby jęknąć z bólu
lecz pozostaje tylko szelest

dźwięk drażniący duszę
męczący wygasłe serce
niszczy to co niezniszczalne
wołaniem o przebaczenie